ร้านสะดวกซัก ยังน่าลงทุนไหม ปี 2569

ตลาดร้านสะดวกซักปี 2569 โตหรือหด

มูลค่าตลาดยังโตต่อเนื่อง จากราว 3,000 ล้านบาทในปี 2563 เป็นราว 13,500 ล้านบาทในปี 2567 และมีการประเมินว่าปัจจุบันอยู่ที่ราว 16,000 ล้านบาท แต่ตัวเลขนี้อ่านผิดได้ง่ายมาก เพราะมูลค่าตลาดที่โตขึ้นถูกหารด้วยจำนวนร้านที่โตเร็วกว่า

จำนวนร้านเพิ่มจากราว 4,550 ร้านเมื่อสิ้นปี 2566 เป็นราว 5,000 ร้านเมื่อสิ้นปี 2567 และราว 6,400–6,500 ร้านในเดือนเมษายน 2569 โดยมีแบรนด์แข่งขันกันกว่า 50 แบรนด์ และครอบคลุมแล้วราว 55% ของอำเภอทั่วประเทศ แบรนด์ต่าง ๆ จึงเริ่มขยายลงไปถึงระดับตำบล ซึ่งเป็นสัญญาณปลายวัฏจักรที่เห็นได้ในธุรกิจค้าปลีกทั่วไป

รายได้ต่อร้านตอนนี้เป็นอย่างไร

บทวิเคราะห์เดียวกันรายงานว่ารายได้ต่อวันของร้านจำนวนหนึ่งลดลงจากหลักหมื่นบาทต่อวัน เหลือประมาณ 1,000–3,000 บาทต่อวัน ภายในเวลา 2–3 ปี ซึ่งเป็นตัวเลขที่ควรใช้เป็นกรณีฐานในการประเมินความเสี่ยง ไม่ใช่กรณีเลวร้ายที่สุด

สัญญาณที่หนักกว่านั้นมาจากผู้เล่นรายใหญ่ที่สุดรายหนึ่งของตลาด ซึ่งเป็นบริษัทจดทะเบียนและมีสาขากว่า 640 แห่ง รายงานผลประกอบการครึ่งปีแรก 2569 ว่ารายได้รวมยังโตราว 10% จากการเปิดสาขาใหม่ แต่ยอดขายสาขาเดิม (same-store sales) ติดลบ 3.6% ในครึ่งปีแรก และติดลบ 8.8% ในไตรมาสที่สอง

อ่านตัวเลขนี้ให้ขาด: ถ้าผู้เล่นที่มีแอป มีคอลเซ็นเตอร์ 24 ชั่วโมง และเลือกทำเลด้วยทีมงานมืออาชีพ ยังมียอดขายสาขาเดิมติดลบ การประมาณการของร้านเดี่ยวจึงไม่ควรตั้งสมมติฐานว่ารายได้จะเติบโต

ผู้เล่นรายใหญ่เลิกขายแฟรนไชส์ แปลว่าอะไร

เดือนมกราคม 2569 ผู้ประกอบการรายใหญ่รายหนึ่งประกาศหยุดขายแฟรนไชส์ทั้งหมด เพื่อหันไปขยายสาขาของบริษัทเองเท่านั้น โดยระบุเหตุผลตรงไปตรงมาว่าตลาดเป็น Red Ocean บริษัทนี้มีสาขาแฟรนไชส์ 79 แห่ง เทียบกับสาขาบริษัท 565 แห่ง และไม่ได้ขยายแฟรนไชส์เพิ่มมาราวสามปีแล้ว

เหตุผลที่บริษัทระบุว่าทำไมสาขาแฟรนไชส์ถึงไม่รอด มีสามข้อ คือร้านไม่สะอาด เครื่องเสียบ่อยและซ่อมนาน และลูกค้าติดต่อฝ่ายบริการไม่ได้ ทั้งสามข้อไม่ใช่ปัญหาเรื่องความต้องการของตลาด แต่เป็นปัญหาเรื่องการบริหารและการซัพพอร์ตหลังการขาย ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้ลงทุนควรใช้เป็นเกณฑ์คัดแบรนด์

ตลาดอิ่มตัวแล้วหรือยัง

คำตอบที่ตรงที่สุดคือ ยังไม่อิ่มตัวในระดับประเทศ แต่อิ่มตัวแล้วในระดับทำเล และระดับทำเลคือระดับที่ตัดสินว่าผู้ลงทุนรอดหรือไม่รอด

• ฝั่งที่บอกว่ายังไม่เต็ม: ยังเหลือพื้นที่ที่ไม่มีร้าน โดยเฉพาะระดับอำเภอและตำบล และผู้ผลิตเครื่องรายใหญ่ยังเข้าตลาดไทยเพิ่มในช่วงสองปีที่ผ่านมา ซึ่งไม่ใช่พฤติกรรมของคนที่มองว่าธุรกิจกำลังตาย
• ฝั่งที่บอกว่าเต็มแล้ว: ร้านหนึ่งร้านต้องการฐานลูกค้าประมาณ 6,000–8,000 คน ถ้ามีสามร้านในซอยเดียวกัน ฐานลูกค้าถูกหารสาม แต่ค่าเช่า ค่าเสื่อม และค่าพลังงานไม่ได้ถูกหารตาม
• ตลาดมือสองคึกคัก มีร้านประกาศเซ้งจำนวนมาก และราคาเซ้งที่พบมักอยู่ราวหนึ่งในสามของเงินลงทุนเดิม ซึ่งเป็นตัวเลขที่ควรรู้ก่อนลงทุน ไม่ใช่หลังลงทุน

กรอบที่เราใช้ตอบลูกค้าทุกรายคือ ตลาดยังไม่เต็ม แต่ทำเลดีเต็มแล้ว พื้นที่ว่างระดับประเทศเป็นเรื่องจริง แต่ไม่เกี่ยวกับคนที่กำลังตัดสินใจเช่าตึกแถวห้องหนึ่ง

แล้วควรตัดสินใจอย่างไร

เปลี่ยนคำถามจาก “ธุรกิจนี้ยังดีอยู่ไหม” เป็น “ทำเลนี้ยังว่างอยู่ไหม” แล้วตรวจห้าข้อนี้ก่อนเซ็นสัญญาเช่า

• นับคู่แข่งในรัศมี 1–2 กิโลเมตรด้วยตัวเอง ทั้งแบรนด์ใหญ่และร้านเดี่ยว รวมร้านที่กำลังก่อสร้าง
• ประเมินจำนวนที่พักอาศัยแบบเช่าในรัศมีเดิน ไม่ใช่จำนวนประชากรรวม เพราะลูกค้าหลักคือคนที่ไม่มีเครื่องซักผ้าเป็นของตัวเอง
• ตั้งสมมติฐานรายได้ที่กรณีฐาน แล้วทดสอบซ้ำที่ระดับรายได้ต่ำกว่านั้น 30–40% ว่ายังจ่ายค่าเช่าและค่างวดไหวหรือไม่
• ถามแบรนด์ตรง ๆ ว่ามีข้อกำหนดเรื่องรัศมีคุ้มครองทำเลในสัญญาหรือไม่ และเขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรอย่างไร
• ถามเรื่องอะไหล่และเวลาที่ช่างถึงหน้าร้าน เพราะเครื่องหยุดหนึ่งสัปดาห์ในทำเลที่ดีเสียหายมากกว่าค่าซ่อม

TOKIWASH วิเคราะห์ทำเลให้ฟรีโดยไม่มีข้อผูกมัด โดยดูคู่แข่งในรัศมี ลักษณะที่พักอาศัยโดยรอบ และเทียบกับสาขาที่เปิดดำเนินการจริงในทำเลลักษณะใกล้เคียงกัน ถ้าผลวิเคราะห์บอกว่าทำเลนั้นไม่ควรเปิด เราจะบอกตามนั้น